In het wiel van Johan

Auteur: Johan Hespeel

19

FEB
2012

image

Droog weer, temperaturen boven 0°C, nu en dan een zonnestraal en het lentegevoel begint.

Dit was duidelijk te merken aan de opkomst, een heus peloton van 25 man en 1 vrouw zetten zich in beweging richting Zwevegem Knokke, gevolgd door Fabrice in de volgwagen (waar zou een volgwagen anders voor dienen).

Dat de wegkapiteins (Tom M. en Fabrice vanuit de wagen) een hels karwei tegemoet gingen om de troepen gedisciplineerd in bedwang te houden was in het begin nog niet merkbaar. Later des te meer.

Wie een verslag verwacht met de volledige routebeschrijving en de opeenvolgende gebeurtenissen onderweg kan hier stoppen met lezen. Ik hou het bij de babbels die ik onderweg had en mijn gevoel bij het fietsen.

Reeds voor de start, op de parking van de voormalige Spar, bewees Nicolas een fijne neus te hebben. Hij had direct door dat ik mijn knieën goed ingesmeerd had, ofwel had ik wat overdreven bij het smeren omdat het koudegevoel van de rit van vorige week nog overheersend in mijn geheugen zat. De start viel goed mee, de algipan zalf deed haar werk, stilaan werd het geheugen van vorige week gewist.

Onderweg een babbel met mijn buur Dieter, over de vakantie die reeds gepland is en doet denken aan warmer weer. In de winter zien we elkaar niet zo veel, rap donker, te koud om veel buiten te lopen, enz.. Vandaar dat de ritten met Verada ons de gelegenheid geeft om wat bij te praten.

Ondertussen eens rondkijken waar de sterkhouders zich ophouden en wie het lastiger heeft. Dit zal in een latere fase nog duidelijker worden. Bij Peter ‘rolt’ het in elk geval een heel stuk beter dan begin vorig jaar, maar dat heb je van trainen op rollen natuurlijk. Dat Alex zijn vermogen deze winter serieus opgedreven heeft is direct duidelijk, het is zelfs af te lezen op zijn vermogensmeter.

Even overleggen met Damien en Thierry, over diëten, wat bij Thierry duidelijk zijn vruchten afwerpt. Damien en ik overwegen een liposuctie om op hetzelfde peil te raken. Of we moeten nog wat meer trainen.

Ook Cobe rijdt sterk, hij vertelt me overschot te hebben en heeft niet het gevoel dat het er snel aan toe gaat. Hij rijdt met de vingers in de neus maar zou ze toch beter aan het stuur houden want bij een bruusk manoeuvre zoekt hij de grond op. Zonder veel erg maar wel met gehavende kledij, het wordt tijd dat er nieuwe kledij komt voor Cobe, want diverse valpartijen uit het verleden zijn als littekens af te lezen van zijn wielerplunje. Na een tijd achter Cadel gefietst te hebben, is duidelijk dat hij ook aan vervanging toe is, vooral een nieuwe broek zou hem goed staan (of een langere T-shirt).

Een tijdje naast Joost gereden en gevraagd of het nog ging? Moeilijk, het ging iets te snel, zijn verhaal deed me onmiddellijk aan mijn situatie van vorig jaar denken; piepend en hijgend lossen op de keiberg en op nog zoveel bruggetjes en bultjes. Met mijn verhaal probeer ik Joost wat op te peppen, ik probeer hem wat te duwen op een lang oplopend stuk omdat ik weet hoe goed dit voelt op zo’n pijnlijk moment, vorig jaar was Thierry meermaals mijn reddende engel. –waarvoor oprechte dank-

Ook efkes naast Kathleen, over een feestje met vrienden de vorige avond, een afwas die nog niet door de hond zal gedaan zijn bij thuiskomst en haar ritje met Gianni op zaterdag.

Ondertussen sluipt er een virus binnen die de discipline wat aantast. Op kleine hellingen en lang oplopende stukken krijgt Alex het moeilijk, erg moeilijk …, om de benen stil te houden. Hier en daar springt er iemand mee en begint er verbrokkeling op te treden. Het wordt moeilijker om de gelederen gesloten te houden.

Tussen Avelgem en Heestert trek Alex nog eens aan de kar, serieus tegen de wind in. Het twee aan twee rijden wordt al vlug een lange sliert die totaal verbrokkeld is tegen dat we in centrum Heestert komen. In het wiel van Alex (uit de wind) denk ik aan de woorden van Geert, als ge af ziet, weet dan dat er nog afzien. En toch spookt het in mijn hoofd; hoelang nog aan dit tempo? Als dit niet zakt op de keiberg, gaat dit pijn doen. Hoe lang hou ik dit vol? Als hij maar niet vraagt om over te nemen. In Heestert gekomen als blijkt dat de verbrokkeling groot is, wordt er gestopt door de meesten van de groep tot de aansluiting er is. Toch is het moeilijk om een tempo te vinden om iedereen samen te houden.

Tot slot moeten we stellen dat er bij start nog duidelijker afspraken moeten gemaakt worden. De wegkapiteins doen hun best maar een groep van 26 in bedwang houden over 70 km is niet zo evident, zelfs niet met oortjes. Toch een proficiat aan de organisatoren van de rit, we hebben een mooi parcours gehad en Verada – Follens heeft het landschap gekleurd!

Johan