Driedaagse Vogezen

Auteur: Wim -Mulle- Demeulenaere

01

MEI
2012

image

Na maanden voorbereiden was het ultieme moment aangebroken. Donderdag tekende iedereen present om de fietsen af te leveren. Bij sommigen sloeg de stress al om de oren bij het zien van al dat carbon,getuigend Stijn die in allerijl nog zin FFWD-wielen van stal haalde. Goed,de fietsen werden geladen en veilig vervoerd naar onze verblijfplaats.

Zaterdagochtend bleek iedereen toch vrij fris aanwezig,waardoor we vooral met een grote glimlach aan de rit begonnen. We onthouden hier vooral het lekker Belgische strontweer waarmee we vertrokken. Onderweg bleek niet onmiddellijk veel verbetering in zicht,waardoor de stress al om het hart sloeg. Net iets te vroeg gepanikeerd zo bleek. Eens Luxemburg genaderd straalde een zonnetje op de hemel en om 9h tekenden we reeds 19graden op. Aangekomen troffen we een bleke Frank aan,die bijna met handvat en al uit zijn wagen stapte, en zoonlief bleek gefotografeerd te zijn in Frankrijk. Maar goed: we waren er!
Na het nemen van een "lichte?" lunch maakten we ons klaar voor de eerste rit. We wisten onmiddellijk hoe laat het was! Onder een loden zon en met ietwat vermoeide benen mochten we een stukje van 9km omhoog: hier werd al serieus gevloekt! Gelukkig konden we in dalende lijn 35km recupereren en dat was ook meer dan nodig. "In cornimont aan't bakkerietje" zei cadel, "daar begint het." En gelijk had hij! Dag moeder! De col du brabant is eentje om niet zo snel te vergeten. Ik herrinner me Alex die er als een speer vandoor ging, wat er verder is gebeurd weet ik niet meer. De adelaar stond geparkeerd. Zowat het volledige granfondo Verada-Follens team zag een zwalpende mulle :)! Toen we Fred foto's zagen nemen klaarde het op, het kon niet ver meer zijn! Boven genoten we dan ook van het fantastische uitzicht,daalden gezwind af en zetten onze fietsen op stal! Tijd voor een aperitiefke, een joske of een schoolslagje in het 50m bad van het hotel! Of van elks iets, zoals je wilde. Enkelen konden reeds genieten van een massage bij Emiel,de man met de gouden handen! Ondertussen werd lustig verder ge-aperitiefd en de grote verhalen werden bovengehaald. Roussel had wellicht gouden zaken gedaan, want er werd heel wat zand in de ogen gestrooid! Maar goed, de voetjes gingen onder tafel, en de maaltijd op basis van kip werd verorberd. Ondertussen hadden we opnieuw de paterkes gezien. Zoals in elke grote ronde werden de de bollen, gele en rode trui voorzien. Logischerwijs ging Alex met de bolletjes trui aan de haal, Frank sleepte de rode trui in de wacht,in een gevecht met Peter. De gele trui werd een dubbeltje op zijn kant, een felle strijd in de après-bike tussen Cadel en Frank werd beslecht in het voordeel van Cadel.
We onthouden, heel veel leute en plezier! Vol ambitie kroop iedereen onder de wol!

De volgende ochtend was ik met verstomming geslagen, de "plakkers" zaten zowaar als eersten terug aan tafel...een voorbode van? Goed, we vertrokken voor een tocht van 120km, eerst kregen we bij wijze van opwarming col de Meniel voorgeschoteld,daarna trokken we richting een bekende puist, Ballon d'Alsace. Een gevecht tegen de wind zo bleek. Alex, Fred en Kenzo schoten er alweer als een raketten vandoor. Hier stopt dan ook mijn verhaal over de kopgroep :-). Iedereen op zijn eigen tempo naar boven waar het toch aan de frisse kant was. Op de top kwamen we zowaar 'de menne ven de kempe'" tegen... In gezwinde vaart ging het bergaf en daar gebeurde het, een aanval van Cadel op de rode trui: lekke band! Netjes een nieuw wiel en kort daarna genoten we onder een zalig middagzonnetje van een pistoleetje. De volgende col die we aansneden was de Hundsruck! Wat mij vooral opviel is dat elke col bestempeld werd als "miljaarde,da is een beeste wi". Een geniepige col met in het midden een afdaling, speciaal ding! Eindelijk terug recuperen tijdens de afdaling, of niet? Bij aankomst beneden werd gewacht...en gewacht...tot Nicolas kwam met de boodschap: "ik heb iet horen knallen tegen de vangrail." Thierry kwam beneden, Damien is over de vangrail gegaan! Enfin,tegen een bord. Damien kwam aan in de bezemwagen,lichtelijk in shock... Nog een geluk dat hij gezegend geweest was bij vertrek door 2 paters! Een ultieme aanval voor de rode trui, me dunkt! Toen waren ze nog met 13, om de slotklim col du Bramont aan te vatten. Een schitterende klim om af te ronden! Vooral werd in de afdaling goed opgelet om vangrailscenario's te vermijden. Bijna in het hotel aangekomen begon het zowaar te overtrekken... Snel naar binnen dus en dat was geen seconde te vroeg. 5 min later was het aan het gieten van jewelste. Dat kon echter de pret niet deren. Rustig met een aperitiefke op het privéterras van Cadel en Frank werd serieus nagepraat over de rit van de dag. Damien, duidelijk aangeslagen van zijn tuimelperte, bleef op de achtergrond... maar kreeg later die avond toch de rode trui om zijn schouders! Een puike prestatie als je die op deze manier wint :). Geel ging naar Thierry omdat het een speciale dag voor hem -en zijn vrouwtje- was... de bollen moesten ook een andere eigenaar krijgen, Kenzo kon 'm niet krijgen dus besloten we hem te geven aan Steven voor zijn puik klimwerk in de rit, gezien de weinige km's die hij al had gereden.

Dag drie, sporen van vermoeidheid waren lichtjes te zien bij de één en de ander maar toch kroop iedereen de fiets op! Damien en Frank kozen het hazenpad om met Ingrid te gaan rijden. Ik hoop nog steeds dit ze dit deden op de fiets! Wij richting de Grand Ballon, het dak van de Vogezen. En gelijk hebben ze al daar. De eerste km's zijn moordend, een moyenne van rond de 10% zorgen voor de natuurlijke selectie. Na bocht 2 waren Alex, Fred en Kenzo al spoorloos verdwenen (wat zijn dat toch beren), ikzelf koos het spoor van de bollen met Gianni, Cadel en Stijn in het wiel. En het ging verder, en verder en verder... tot uiteindelijk we na net iets meer dan 15km klimmen de top zagen liggen. Er werd gewacht op een soort plateau om samen naar de top te rijden. Fantastisch zicht, en een fantastische prestatie van iedereen! Daarna ging het via lopers terug richting La Bresse waar er jammergenoeg een einde kwam aan ons Vogezen avontuur. Bagage en fietsen werden ingeladen, nog een laatste mopje bij een verse spaghetti uit blik, die meer dan ooit smaakte! Klaar voor een 5h in de wagen...waarbij iedereen denk ik wel een tukske heeft gedaan.

Tot volgend jaar!