Lood in de benen

Auteur: Johan Hespeel

08

JUL
2012

image

Het gietende regenweer van deze ochtend gaf blijkbaar veel inspiratie om een verslag neer te pennen.
Na Frederic, kroop ook Johan in z'n gouden pen en schreef alweer een prachtig verslagje neer...

Ik moet bekennen: ik heb geen relatie met Frank Deboosere en het ontbreekt mijn regenoutfit aan magische krachten. Sommigen verdachten mij al een pact te hebben met de weerman of dichtten al superieure kwaliteiten toe aan mijn regenvestje.

Vandaag is het tegendeel bewezen; ik was evenzeer een doorweekt kieken als de rest en mijn regenvestje heeft daar niet veel verandering in gebracht. Integendeel, de bakken water hebben me loden benen bezorgd vandaag, het liep voor geen meter. Deze morgen opgestaan met rugpijn die me al een paar dagen enerveert; remedie: 2 ibuprofens. Hebben deze me de das omgedaan of was het toch dat kl…weer? Wie zal het zeggen.

Nochtans stonden we toch met een degelijk groepje aan Verada deze morgen. Met een droog wegdek voor ons en een zwaar wolkendek boven ons trok de groep zich op gang om richting St Denijs te bollen. Daar wilden we tonen dat Team Verada-Follens een groot hart heeft en ondanks de dreigende weersvoorspellingen de rit van het kinderkankerfonds voluit kwam steunen. Na de inschrijving (met prima organisatie) mochten we met de voltallige groep op de foto. De miezerige regen kwam ondertussen vol overtuiging vanuit het wolkendek richting grondoppervlak. De fotograaf in kwestie gaf de nodige instructies om iedereen in beeld te krijgen. Een vakkundige stelling en vastgebonden statief moesten het nodige cachet geven aan de shoot. Op de vraag om nog een 2de beeld te schieten bleek dat de batterijen van de flits al even veel lood bevatten als mijn benen. (geen jus meer)

Via het glooiend landschap om en rond St Denijs namen we volle moed een aanloop om de 85 km te fietsen, geen licht op te vatten parcours, dat hadden we al kunnen merken op de vakkundig weergegeven routes op Tv-schermen te aanschouwen bij de start. Ondertussen had de miezer plaats gemaakt voor grotere hoeveelheden vocht gepaard met een niet aflatende wind. We werden opgeschrikt door een valpartij voor ons van de gilderiders uit Zwevegem. Met 2 probeerden ze Guido uit de gracht te halen die blijkbaar na een kleine inzinking in de beek gesukkeld was. Dat zorgde meteen dat wij wat omzichtiger door de bochten gingen. Zelfs aan deze verminderde snelheid voelde ik al snel dat het mijn dag niet zou zijn, zware benen zorgden dat elke bult een kalvarieberg werd. Ook Cobe had zijn dagje niet, ook nu kreeg hij weer te kampen met platte banden (2x naeen). Maar ik merk dat iemand via facebook het adres van Van Eyck doorgegeven heeft aan Cobe, duidelijker kan de hint niet zijn.

Dieter wist ons te voorspellen dat de felle regen enkel tussen 8u15 en 9u15 zou vallen (gezien op buienradar). Hij vertelde ons er niet bij dat er na 9u15 gewone regen op komst was. Conversaties gingen over buien, wisselvalligheid, miezerige regen, opspattend vocht met modder van de voorligger en de waspoeder die door Giovanni’s vrouw gebruikt wordt. Of hoe produceer je 55 km aan een stuk schuim?

Voorzichtigheid bleef geboden want regelmatig werden ganse modderpartijen onder onze wielen doorgeschoven. Voordeel van dat weer is dat de putten duidelijk zichtbaar waren, ze stonden namelijk vol met water. Enkel het opspattend ‘sop’ van de voorligger, die voor de nodige verfrissing zorgde op de snoet, beperkte de zichtbaarheid. Op de splitsing werd wijselijk afgeweken van het oorspronkelijk plan om de 85km te rijden en volgden we het parcours van de 55km. Gelukkig maar want mijn benen zouden de molshopen van de 85 niet overleefd hebben.

Op het einde van de rit werd de groep nog in tweeën gesplitst. Peter zocht in een bocht de vlakte op en Patrick degradeerde door het verschot zichzelf bijna tot een perkplant in een bloembak. Een welkome rust voor mijn loden benen maar het mag liefst op een andere manier dan met een valpartij (aan Cobe: Van Eyck is 2 weken gesloten J)

Maar wat klagen we eigenlijk, tegen thuiskomst in Zwevegem begon er weliswaar een streepje zon door te komen. En de loden benen zijn (hopelijk) maar tijdelijk. De kinderen met kanker hebben heel andere koek te verduren, hopelijk komt er voor hen een streepje verlichting dankzij de schitterende ploeg die de inspanning levert om deze rit voor kinderkankerfonds op poten te zetten.

Johan