Vanuit de volgwagen

Auteur: Johan Hespeel

15

JUL
2012

image

Zondag 15 juli, zomerse toestanden zoals we laatste weken gewoon zijn. ‘t Is te zeggen: bewolkte hemel, natte en vuile wegen. De groep die zich aan de Avelgemstraat 104 vormde, was niet zo groot meer als de voorbije weken.

Moedeloos door het eindeloze slechte weer of het verlof die voor sommigen reeds ingezet is, wie zal het zeggen. De verplaatsing naar de startplaats was kort, de rit van de Chasse Pattat startte ter gemeente aan het GI, kappaert.

Na een rustige start met onmiddellijk wat kamelenbultjes voerde het landschap ons naar Waalse oorden. Veel nieuws viel er niet te rapen, enkel Wim Wiggins (alias Bradley Mulle) kaapte de nodige aandacht weg (zie foto’s) en een grieperige voorzitter had een volgwagen meegebracht.

Al van in het begin bleek dat we met een super sterke Alex te maken zouden hebben. De eerste bult die naam waardig zorgde voor een wachtbeurt(je) boven. Verder een gezellig gekeuvel over broodnodige congé en het rotweer. Hier en daar groepjes of enkelingen die stil stonden (oa het Zwevegemse team met molecule-outfit) met voornamelijk lekke banden of andere materiaalpech.

Een 20 kilometer ver was het voor mij afgelopen, een lichte blokkade in de rug zorgde dat het verder fietsen niet meer lukte. Gelukkig was er Frederic met de volgwagen anders had ik de coördinaten moeten doorbellen naar het thuisfront om mij te komen ophalen.

Vanaf hier dus het verdere verloop gezien vanuit de wagen van ploegleider Frederic. Dat er een fototoestel met het opschrift Nikon naast mij lag, verzachtte al iets de pijn. In het begin lukte het me moeilijk om veel te bewegen en de Waalse wegen zijn niet optimaal om een geblokkeerde onderrug terug in de plooi te krijgen. Maar we klagen niet want in de directiewagen was er onmiddellijk een tabletje Nurofen ter beschikking.

Vanuit de wagen heb je vooral zicht op wat er zich achteraan de groep afspeelt. Bij de klimmetjes heb je hier direct overzicht wie het moeilijk krijgt. Nu en dan probeerde ik al eens een beeldje te schieten vanuit het venster, moeizaam in het begin maar op den duur met meer overtuiging. Schitterende wolken, een rits Verada – Follens outfits met een stralende driekleur in de groep. Door het letterlijk en figuurlijk wat afstand kunnen nemen, bemerk ik met welk een fierheid en eergevoel Mic deze trui draagt, een meerwaarde voor onze voltallige groep waar ook andere clubs met respect naar opkijken.

Frederic ontpopt zich van entertainer, over goeddoener tot trainersinstructeur. Het entertainen zit hem in het Stijn laten meegenieten van de ‘muziek’ in de wagen via de oortjes. Stevige rock, volume maximaal en de micro tegen de boxen, ik zag Stijn direct boven de groep opwippen.

Een altruïstische Fré hield halt bij iedereen die met pech aan de kant stond en bood onmiddellijk een helpende pomp. In een latere fase kreeg ik de trainer aan het werk te zien. Na een lekke band van Alex werd deze met vakkundigheid en aanmoedigingen terug bij de kopgroep gebracht.

Na de bevoorrading heb ik vooral een verbrokkelde groep gezien. De hellingen zorgden voor versnippering. Jonathan ging op karakter een voorliggend groepje terug halen maar had daarmee een groot deel van zijn cartouche verschoten, toch sterk. Net zoals een super Alex die in het zog van de wagen meerder keren aan het sterven was maar toch de eersten bijbeende om onmiddellijk de kop over te pakken. Spijtig dat op het einde een valpartij de rit ontsierde, een schuiver van Cadel zorgde voor wat onrust. Maar ondertussen heb ik vernomen dat het zonder veel erg is voor zijn pols. Wat schaafwonden aan knie en dij zijn de overblijfselen.

Het is eens leuk om vanuit de volgwagen alles te kunnen over schouwen, jammer dat dit door die omstandigheden moest gebeuren. Zelf had ik nog een behoorlijke rit: een gemiddelde snelheid van 42,4 – topsnelheid van 102,3/uur en dit alles bij een gemiddelde hartslag van 62. Of had ik mijn garmin toch moeten afduwen toen mijn fiets in de wagen gemonteerd werd?

Johan