Verkenning Verada-Follens Classic

Auteur: Johan Hespeel

03

MAR
2013

image

Na amper 3 en een half uur slapen, loopt mijn wekker af. Na een was en een plas richting bakker om verse pistolets, ondertussen met de pink voelen of de beloofde verwarming al merkbaar is in de lucht, kwestie van straks de juiste VERADA – outfit te kiezen.

Na enkele koppen koffie met bijhorend ontbijt, kiezen we toch voor een ’winter-outfit’. Buurman Dieter is niet van de partij, dus laat ik mij maar alleen via Zwevegem-kerk naar beneden glijden richting nieuwe toonzaal VERADA. Onderweg merk ik in mijn onbevreesde snelheid de mannen van het Boldershof op die hun groepsfoto laten maken voor hun lokaal.

8:50, Nieuwe Toonzaal.

Weer staat er een massa klaar om de nieuwe rit (verkenning VFC) mee te fietsen. Gezien mijn conditionele toestand, een niet aflatende verkoudheid en sinusontsteking zet ik een kruisje in de kolom van groep 2. Blijkbaar zijn 18 anderen dezelfde mening toebedeeld, vermoedelijk om diverse andere redenen.

Nadat groep 1 uit het gezichtsveld verdwenen is, komt groep 2 in beweging voor een iets ingekorte versie van het parcours van groep 1. (onderweg geleerd van Mic dat we niet spreken van een A en B). Van meet af aan worden er molshopen onder de wielen geschoven, het voorgeborchte van wat nog komen moet. Sommigen zitten al direct met een zware adem, wellicht een neveneffect van antibioticakuren.

Aan een gezapig tempo laten we ons van de ene gemeente naar de andere vervoeren, zij het dat we zelf moeten trappen. Na een 25 km komen we via Ruien op de Kluis terecht, hier begint het lastig te worden voor zij die nog te weinig kilometers in de benen hebben. Vermoedelijk zullen er hier volgend weekend ook al knarsetanden. Boven is het wachten geblazen tot iedereen er is, een ideale gelegenheid om mij te ontdoen van de sappen van de vorige avond. Met gecontroleerde snelheid suizen we naar lagere oorden. Een 10-tal kilometer verder wordt de tweede noemenswaardige puist bedwongen, door de een al vlotter dan door de ander. Een goede training om iets verder de derde, zij het iets kleinere bult te testen. Vanaf dan is er enkel nog vals plat.

Het weer is ons gunstig gezind en zo nu en dan doet de zon verwoedde pogingen om het wolkendek uit elkaar te drijven. Maar zomerse temperaturen laten nog op zich wachten.

Na al deze kuitenbijters begin ik met de eindmeet in zicht last te krijgen van krampen, niet dat ik te weinig gedronken heb, niet dat ik de avond ervoor de pannen van het dak gedanst heb, ook niet zwaar op kracht getraind de vorige week, enkel een beetje slaap tekort kan de oorzaak zijn.

Na een voldane rit komen we toe op onze gebruikelijke stopplaats. Ondertussen zijn we met een geslonken groep. Frank had al vroeg moeten afhaken wegens te ziek, Germain en Joost sloegen iets vroeger af. Na het bestellen van wat warme choco’s kwam een uitgedunde groep 1 toe, blijkbaar ook choco aan het zien.

Ons gemiddelde lag niet spectaculair hoog maar om het met de gevleugelde woorden van Mic uit te drukken: ‘Als ge u gejeund hebt, dan moe ge nie naar uw kilometriekske kijken’.

Johan