Over de schreef !

Auteur: Tom Messiaen

18

AUG
2013

image

Just try to understand, I've given all I can,
Cause you got the best of me.
Borderline feels like I'm going to lose my mind
You just keep on pushing my bike over the borderline.

Ken je dat, van die oorwormpjes die werkelijk de gánse dag in je kop spelen en er met niks uit te krijgen zijn ? Bovenstaande had het dus gisteren vlaggen. De zeemzoete tekst van de betere Madonna hit bleef als een goedgeplakte tube tussen de oren kleven als gevolg van de jaarlijkse dagtocht die op het programma stond: een dagje flirten met de Belgisch-Nederlandse grens !

Afspreken geblazen vanaf 6u45 aan de nieuwe showroom van de sponsor, er zijn edities geweest waarop rendez-vous moest worden gegeven op een onchristelijk vroeger uur. We hadden ruimschoots de tijd om even de ogen uit te wrijven en te genieten van het aangeboden ontbijt dat zelfs in menig Vlaams gezin op zondagmorgen niet op tafel komt: koffie, boterkoeken, croissants, chocoladebroodjes en fruitsap. Ideaal om een goede 'fond' te leggen voor de maximaal 145 km's die op het programma stonden. In tussentijd werd het professioneel fietstransport geladen met hopen alu- en carbon ros. Klaar om koers te zetten naar het vertrekpunt van onze rit, Sas van Gent, een mooi dorpje in het Nederlandse Zeeland nét over de Belgische grens waar Louis Neefs inspiratie haalde voor zijn klassieker 'Annelies'.

Op de startplaats was het net als telkenjare een gezoem van jewelste: twijfel over welke wielen er in de fiets moesten worden gestoken, gesmout en gesmeer met allerhande massage-olie, even checken in de autoruit of de bril wel juist staat, er zijn er zelfs die een nieuw paar kousen in gang staken. En enkeling werd er zelfs van verdacht (kassei)stress te hebben toen we hem het bouwvakkers-toilet zagen induiken. Fietscomputertje afduwen en rijden maar ! De eerste kilometers waaiden ons over typisch Hollandse wegen richting St-Laureins. Na 40 km tijd voor wat spielerei: de ego's die graag hun Strava account met een internationale KOM zagen aangroeien, werden losgelaten. Goed voor zo'n 4 km knallen, de ene al wat meer ontploffend dan de andere. Aan de rijksweg werd netjes gewacht tot iedereen weer kwam aansluiten. Ondertussen 50 km ver en tijd om de magen wat te spijzen. Met de Meulekreek in Middelburg kon haast onmogelijk een idyllischer plekje worden uitgekozen om te lunchen, een broodje ham of kaas smaakte nooit eerder zo goed. Wat een heerlijk plekje vlak op de scheiding van beide landshelften. Van daaruit werd koers gezet over heel wat groen- en zeedijken, langs schitterende dorpjes met wonderlijke namen als Sint Anna Ter Muiden (wie wist überhaupt van het bestaan van dit stadje rond Sluis af ?) naar de plek waar onze passage het hoogtepunt van de dag moest vormen: Knokke-Zoute. Onze doortocht langs de overbekende Place m'as tu vu bleef niet onopgemerkt. Deze keer stal de blondine in de witte BMW niet de show (alhoewel…), wel de 22 wit/blauwe pakjes van Team Verada-Follens. Faut le faire in deze mondaine badplaats ! We flaneerden zelfs even over de zeedijk, diegene die te snel fietsten misten het prachtige zeezicht. Het verste punt van onze tocht werd daarmee bereikt en we maakten rechtsomkeer via de Damse Vaart en het Leopoldkanaal richting binnenland. Na goed 85 km werd de groep opnieuw opgesplitst: de snellere jongens jaagden het tempo gedurende 20 km de hoogte in op Belgische bodem, de genieters peddelden 10 km lang op Hollands grondgebied. Voor elk wat wils dus, ook vandaag. En omdat je een goed recept nooit moet wijzigen werden we opnieuw herenigd op onze eerste bevoorradingspost in Middelburg. We genoten opnieuw onder een stralend zonnetje van een carré confituurke, een wafeltje en wat frisdrank. Dat Johan op dat moment doelbewust een motard de verkeerde richting uitstuurde, vonden we aanvankelijk nog grappig. Later in het nieuws zou blijken dat de Hell's Angels een tripje gepland hadden in die buurt. Ik vrees dat we zelfs met onze sterke beren tekort zouden hebben geschoten indien ze de achtervolging hadden ingezet. Tot km 120 werd netjes in groep opnieuw door Sint-Laureins en Kaprijke gereden. En omdat tradities in ere moeten worden gehouden was ook deze keer een finale voorzien voor de liefhebbers van het snellere benenwerk. Gedurende 25 km werd - gecontroleerd - gestreden om de eer, snelheden boven de 50 km/u werden opgetekend. Strijden met het h*l open zou Vannieuwkerke zeggen.

Terug op de parking aangekomen konden we genieten van een verfrissende douche in de plaatselijke voetbalclub en staken de eerste (koers)verhalen van de rit de kop op. We sloten de dag af met een hapje in brasserie de Stropuyt in Otegem. Een Omer'ke was ideaal om de tongen wat los te maken, een dampend bord spaghetti bolognaise om weer op krachten te komen. We duwden er zelfs achteraf nog een frikandel bij, gewoon uit goesting. Misschien niet de meest ideale combinatie maar ach, over de schreef gaan is toch af en toe eens leuk ?

In naam van alle deelnemers een welgemeende merci aan parcours-bouwer Dave en Raf'ke, chauffeur van de volgwagen voor de assistentie onderweg.